Suus op het Internet

Naar IKEA

Vandaag ben ik met Kristel en Job naar de IKEA geweest. Heerlijk geshopt en ook Job is weer flink verwend. Een mooie set met wissels voor zijn houten trein, een helicoptermuts en 2 muisjes om mee te spelen. Ook heb ik een potje gekocht voor het geval dat Job een dezer dagen zindelijk zou willen worden (zou wel fijn zijn, al zou het ook nog best een jaar kunnen duren). Thuisgekomen moest ik even plassen en Job kwam meteen naast me staan. Job plassen zei hij. Meteen het nieuwe potje gepakt en Job erop gezet. Trots als hij was deed hij het geluid van plassen na. Psssst! Maar helaas bleef het bij droog oefenen. Ach, je leert ook immers niet ineens lopen.

Even later werd de triptrap stoel bezorgd die ik tweedehands had gekocht. Ook die is inmiddels ingewijd tijdens het avondeten. Ook hierbij zat Job erg trots te kijken. Weg kinderstoel, welkom grote jongensstoel! Het leek wel of hij vandaag jarig was met al die nieuwe spullen. Ach dat werd ook tijd, het was inmiddels ook alweer een week geleden... ;-)

Job 2 jaar!

En toen was Job alweer 2! Wat gaat het toch snel. Job heeft vorig weekend een heleboel mensen op visite gehad en hij is vreselijk verwend maar dat hoort erbij als je jarig bent.

Zijn derde levensjaar is Job alleen iets minder goed begonnen. Hij is al een week ziek. Koorts, snotteren, hoesten, diarree, ontstoken ogen en dus ook hangerig. Het valt niet mee. Ik hoop maar dat als hij nu zo vaak ziek is dat hij als hij wat ouder is nooit ziek zal zijn.

Verder gaat Job in zijn ontwikkeling als een trein. Hij begint steeds meer te praten. Zo lopen we elke week langs de kinderboerderij en dan roept Job: Paard! Paard! Vorige week liepen we er ook langs en wat riep meneer ineens? Paard, waar ben je? Ik struikelde zowat over mijn eigen voeten van verbazing. Wat gaat het ineens snel. Wel erg leuk! Hij kan nu steeds meer duidelijk maken aan ons wat wel erg handig is. Ik geniet nog steeds elke dag van ons wonder en ik ben benieuwd hoe hij komend jaar zal ontwikkelen.

"Even" op pad

Job heeft nu een heel leuke leeftijd bereikt. Hij kan steeds meer woorden zeggen en zijn karakter wordt steeds duidelijker. Job is een makkelijk mannetje die soms een eigen willetje heeft maar ook erg lief en sociaal is. Zo kan hij ook heel duidelijk aangeven of hij iets wel of niet wil.

Als je spontaan even weg wilt en hij heeft geen zin, heeft hij in principe nog het formaat om hem zo op te pakken en weg te lopen maar het geluid wat hij dan produceert is tegenwoordig een flink stuk harder. Soms kan het niet anders maar nu deed ik dan maar een compromis. Al duurt je spontane actie dan wel wat langer.

Zo wilde ik vanmiddag nog "even" naar de winkel. Job had daar geen zin in. Ik gaf hem de keuze: gaan we met de fiets of met de buggy. Aangezien we vaker met de fiets gaan koos hij waarschijnlijk nu voor de buggy. Ik wilde hem zijn jas laten aantrekken maar Job rende weg. Baby! zei hij, met de pop aankomend. Oke, de baby mag ook mee. Sjaal! riep hij. Oke, de baby krijgt ook een sjaal om en ook sloffen en een jas aan. Eindelijk mocht ik Job zijn jas aan doen en konden ze in de buggy. Een kwartier later dan mijn spontane idee liep ik met een propvolle buggy richting de winkel.

Job blij en ik ook. Of de baby er ook blij mee was weet ik niet, want het zag er niet erg comfortabel uit.

Pepernoten bakken

Nu Job iets ouder is wordt het steeds leuker om dingen samen te doen. Zo gingen we vandaag voor het eerst samen in de keuken bakken. En wel pepernoten!

Job keek goed hoe ik alle ingrediënten in een kom deed en er een deegbal van maakte. Daarna mocht hij mij helpen met het maken van de nootjes. Dat viel nog niet mee. Hij probeerde net als mama een beetje deeg tussen zijn handpalmen te draaien tot een balletje maar dat is een heel moeilijke handeling bleek. Het werden dus zeer kunstige pepernoten.

Job vond het insmeren van de bakplaat het leukste onderdeel. Lekker met de kwast heen en weer. Net schilderen. Daarna de oven in en even wachten. Als laatste natuurlijk de pepernoten proeven, en ja hoor ze smaakten heerlijk! De foto's.

Dag lieve Mickey!

Vandaag hebben we afscheid moeten nemen van onze Mickey. Mickey werd afgelopen week ziek. Hij at eerst bijna niet en plaste steeds net voor de kattebak. Ook was hij behoorlijk afgevallen. Omdat het een best wel flinke kater was viel dat goed op. Ik ben dan ook vrijdagavond nog met hem naar de dierenarts gegaan. Die schrok wel een beetje van hoe hij eruit zag. Hij heeft bloed afgenomen en opgestuurd naar Utrecht voor onderzoek. Mickey kreeg ook 50cc vocht onder de huid gespoten zodat hij zich misschien iets beter zou gaan voelen en weer eetlust kreeg. Het was helaas niet zo.

Zaterdag heeft hij nog wel wat zelfstandig gedronken maar zondag wilde hij niets meer. Ook at hij helemaal niets meer. Ik heb nog met een spuitje water in zijn bek gespoten maar daar begon hij van te kokhalzen.

Vannacht probeerde hij nog te miauwen maar het leek meer op het balken van een ezel. Toen ik bij hem ging kijken lag hij op de bank maar reageerde niet op mijn aanwezigheid. Een uur later hoorde ik hem weer. Toen ik weer beneden kwam stond hij in de kamer. Hij zwalkte helemaal, hij leek wel stomdronken. Ik heb hem opgetild en weer op de bank gelegd.

Vanmorgen lag hij daar niet meer. Ik kon hem eerst niet vinden. Hij bleek in de kattebak te zijn gaan liggen. Dit voelde niet goed. Hij zocht echt een plekje om te sterven. Ook nu wilde hij geen water. Ik heb de dierenarts gebeld. De uitslagen van het bloedonderzoek waren nog niet binnen. Toch mochten we langskomen. Misschien nog wat vocht onderhuids toedienen en dan wachten op de uitslag. Het voelde niet juist.

Ik heb Job afscheid laten nemen van Mickey omdat ik voelde dat Mickey niet meer thuis zou komen. Job aaide Mickey en zei toen Doeiii! Mijn hart brak. Ik heb Job naar mijn schoonouders gebracht. Ik zou eerst alleen met Mickey naar de dierenarts gaan maar durfde niet goed. Mijn schoonvader bood aan mee te gaan. We hebben Mickey opgehaald en hem met kattebak en al meegenomen.

De dierenarts schrok van wat hij zag en was heel duidelijk. Dit was een aflopende situatie. Maar wilde wel vocht toedienen om zo te wachten op de uitslag. Al twijfelde hij wel of die nog iets zou uithalen. Zijn nieren hadden het gewoon begeven. Mickey was ondanks het vocht van vrijdag nog meer uitgedroogd en afgevallen. Ik heb toen met pijn in mijn hart besloten dat het genoeg was geweest voor Mickey en dat ik hem uit zijn lijden wilde verlossen. Hij is heel rustig heen gegaan.

Met een heel raar gevoel zijn we weer huiswaarts gegaan. Het voelde zowel goed als niet goed. Nadat ik even bij mijn schoonouders had gezeten ben ik met Job naar huis gegaan. Bij binnenkomst keek Job meteen om het hoekje naar de kattebak, maar die stond er niet meer. Kiki? Nee jongen, Mickey komt niet meer thuis.

Dit weekend

Gisteren zijn we op kraamvisite geweest bij mijn neef en zijn vriendin. Ze hebben een paar weken geleden een zoontje gekregen: Tijmer.

Wat een mooi en vooral klein mannetje is dat! Zo zwaar (lees: licht) als hij nu weegt, zo hebben we Job nooit meegemaakt. Job vond het maar gek dat wij met zo'n baby op schoot zaten en werd er hyperactief van. We zijn dan ook betijds weer huiswaarts gegaan.

Op de weg terug naar huis hebben we bij een fastfoodrestaurant gegeten. Voor het eerst met Job. Nou hij vond het geweldig! Hij keek zijn ogen uit en de frietjes smaakte hoorbaar wel!

Vannacht was Job weer erg onrustig. Veel huilen helaas. Uiteindelijk is hij tussen ons in in slaap gevallen. We zijn net klaar met een kuurtje tegen oorontsteking, nu maar hopen dat er nu niet weer een oorontsteking aan zit te komen.... Job werd vanmorgen om 8 uur wintertijd wakker. Heerlijk! Maar na zo'n nacht is dat eigenlijk nog te vroeg. Na het ontbijt werd mama verwend met een ontbijtje op bed! Zomaar! En toen mama aangekleed was gingen de heren badderen. Papa scheren en douchen en Job ondertussen in bad. De mannen zijn weer helemaal tip top voor de komende week.